Ben ik een egoïstisch fit mom?

“Woensdag ochtend ga ik hardlopend naar mijn werk,” zei ik tegen mijzelf na een heerlijke sessie Pilates en Yoga op een maandag avond. Ik voelde me heel fit, het gaat goed met de knieën, en het weer is weer aangenaam.

Op dinsdag ochtend had ik al mijn extra kleren ingepakt en nam ze mee naar werk. Op dezelfde avond had ik mijn hardloop kleren netjes klaar gezet boven de wasmachine, naast de badkamer zodat manlief niet wakker wordt als ik mij ga aankleden. Ik voelde mij nog steeds goed, op wat spierpijn na, van de triceps oefeningen van Pilates. Maar ik kijk uit naar anderhalf uur rustig hardlopen, in de vroege ochtend, net na zonsopkomst, terwijl de rest van Nederland langzaam wakker wordt. Het zou heerlijk zijn, de adrenaline, de koele wind, luisteren naar mijn favoriete liedjes.

Ik mis regelmatig trainen. Sinds mijn blessure 3 maanden geleden had ik maar een paar keer hardgelopen. Woensdag ga ik het weer oppakken en misschien door deze kan ik weer beginnen met training.

Dochtertje sliep op haar normale slaaptijd, 10:00 uur. Om welke reden dan ook was ze vanavond een beetje jengelig en extra hangerig bij mama. Kort daarna werd ik ook snel slaperig, na twee nachten met moeite om in slaap te vallen. Ik heb zo veel zin in het hardlopen morgen ochtend. Ik kon niet wachten.

“Mamaaaaaaaaaaaa…..!”

Ineens werd ik wakker geschud van dat nare geluid. Mijn dochter schreeuwt moord en brand. Ik wachte nog even tot dat manlief ging opstaan en naar haar kamertje ging kijken. Intussen plaatste ik twee kussentjes boven mijn oren. Ik moet weer snel slapen. Ik ga morgen hardlopen.

“Ik wil Mama zien…..!”

Ik hoorde dochtertje nog steeds schreeuwen hoe veel probeerde zijn best haar te troosten. Ik bleef in bed, deed alsof, ik kon niet meer slapen. Maar het was zinloos. Mijn slaap is als goed als verdwenen, en dochtertje vraagt om mama.

Ik had niet meer naar de klok gekeken. Voor mijn gevoel was het middernacht, een uur of twee. Ik probeerde ook de alarmklok te vermijden. Ik wilde niet weten hoe lang ik kon nog slapen.

Geïrriteerd sta ik op om als een zombie naar haar kamer te lopen. Wat blijkt? Ze is uit haar bed gevallen. En haar poppetje was aan het huilen, de fopspeen viel eruit. Maar ze wil ook een dekentje, en dat ik haar “vogeltje” zal voorlezen.

In eerste instantie was ik woedend! Waarom zijn kinderen zo egoïstisch? Ze nemen alles van jou en geven bijna niks terug. Ik wilde gewoon weer hardlopen, en morgen was mijn kans. Maar ze bleef maar harder huilen.

“Laat los, hardlopen kan altijd op een andere dag”, zei mijn moeder’s hart, terwijl ik mij hoofd probeerde te kalmeren.

Dus daar zaten wij, dochtertje en ik, (want Papa moest van haar weg) midden in de nacht, het boek “ons bos is geen vuilnisbak” aan het lezen. Het duurde nog even voordat ze weer ging slapen, na veel kussen en knuffelen.

Zachtjes voordat ze weer sliep, vroeg ze mij “Mama is niet boos? Papa ook niet?”

Ineens voelde ik me schuldig. Wie is hier nou egoïstisch? Dit kindje had nooit gevraagd om geboren te worden. Moederschap was mijn keuze. Vanavond had mijn dochter mij nodig. En ik kon alleen maar over mijzelf denken.

Share: